Historia cukru
|
Historia cukru buraczanego Historia cukru trzcinowego  Pierwszymi,
którzy odkryli s³odycz soku z trzciny cukrowej byli mieszkañcy
Nowej Gwinei. Uznaje siê, ¿e ich pierwsze plantacje mog³y powstaæ
oko³o roku 8 000 p.n.e. Nastêpnie trzcina cukrowa zawêdrowa³a do
Polinezji, na Filipiny oraz kontynent azjatycki do Chin, Indochin i
Indii. Produkcjê cukru jako artyku³u spo¿ywczego rozpoczêto po
raz pierwszy w Indiach oko³o 3 000 p.n.e.. Wed³ug podañ chiñskich
z oko³o 1000 p.n.e. w Pañstwie ¦rodka kandyzowana trzcina
cukrowa, by³a nie tylko uznawana za specja³ wzmacniaj±cy organizm
ale tak¿e dodaj±cy mêskiego wigoru. Z kolei hinduskie dokumenty
pochodz±ce z tamtego okresu wspominaj± o kulinarnym zwyczaju
wzbogacania smaku i aromatu mleka, budyniu czy m±ki dodatkiem cukru
trzcinowego. |
|
W tym samym okresie na kontynencie europejskim jedynym znanym ¶rodkiem s³odz±cym
by³ w dalszym ci±gu miód. Pog³oska o istnieniu tajemniczej ro¶liny rodz±cej
... z³oty s³odki miód dotar³a do Europy dopiero po podboju Indii przez
Aleksandra Macedoñskiego czyli oko³o roku 327 p.n.e. Pierwszym pañstwem
europejskim, w którym skosztowano cukier trzcinowy by³ staro¿ytny Rzym.
Poniewa¿ cukier trzcinowy by³ niezmiernie drogi, pocz±tkowo u¿ywano go wy³±cznie
w celach medycznych i sprowadzano w niewielkich ilo¶ciach. Z czasem jednak
cukier trzcinowy zyskiwa³ nowych zwolenników i stawa³ siê coraz
popularniejszy, nie tyko jako lekarstwo ale równie¿ jako ¶rodek s³odz±cy i
przyprawa. Systematycznie zaczêto udoskonalaæ uprawê trzciny cukrowej zwiêkszaj±c
jej wydajno¶æ. Usprawniano techniki i metody produkcji uzyskuj±c coraz to
czystsze formy cukru. Od Hindusów umiejêtno¶æ metody uprawiania trzciny
cukrowej przejêli Persowie i w krótkim czasie stali siê oni czo³owym
producentem tego surowca. Popularyzacjê cukru trzcinowego na wiêksza skalê
zawdziêczamy jednak Arabom, którzy od VII w. systematycznie rozprowadzali
cukier trzcinowy po ca³ym Bliskim Wschodzie. Powsta³y wówczas plantacje w
Syrii, Palestynie, Egipcie, Hiszpanii, na Cyprze, Krecie i Sycylii. To w³a¶nie
wtedy pojawi³a siê znajomo dzi¶ brzmi±ca arabska wersja nazwy cukru -
sukkar. W okresie ¦redniowiecza na Bliskim Wschodzie cukier trzcinowy by³ ju¿ popularnym ¶rodkiem s³odz±cym u¿ywanym nie tylko przez elity spo³eczeñstwa ale tak¿e prze klasy ¶rednie. W Europie królowa³ miód i w dalszym ci±gu cukier trzcinowy by³ postrzegany jako ekskluzywny specja³ spo¿ywany wy³±cznie przez najbogatszych. Z czasem najwiêkszym o¶rodkiem handlu cukrem trzcinowym sta³a siê Wenecja. W okresie Renesansu w Europie spo¿ycie cukru by³o niewielkie i wynosi³o ok. 1 ³y¿ki na g³owê w ci±gu roku. Do Anglii rozpoczêto dostarczaæ cukier trzcinowy od 1319 roku a ówczesna cena, w przeliczeniu na dzisiejsz± warto¶æ dolara, wynosi³a oko³o 100$ za 1 kilogram. W 1374 roku smak cukru trzcinowego poznali Duñczycy a w 1390 r. Szwedzi. Prekursorem rozwoju trzciny cukrowej w na kontynencie amerykañskim by³ Krzysztof Kolumb, który w 1493 roku. zabra³ ze sob± w swoj± kolejn± podró¿ - kilka sadzonek trzciny cukrowej. Pierwsza plantacja powsta³a na Santo Domingo, a z stamt±d uprawa rozprzestrzeni³a siê po ca³ym Nowym ¦wiecie. Z czasem równie¿ Portugalczycy zajêli siê produkcj± cukru. Powsta³y wówczas plantacje na Maderze, Azorach i Wyspie ¶w. Tomasza. |
 Przy produkcji trzciny cukrowej wykorzystywano prace niewolni- cz±. W¶ród niewolników dominowali g³ownie d³u¿nicy, którzy nie mogli siê wyp³aciæ, skazañcy i ¯ydzi, którzy nie chcieli siê nawróciæ na chrze¶cijañstwo. Pierwsza wysy³ka cukru trzcinowego z Karaibów do Europy wyruszy³a w 1516 roku. G³ównymi centrami produkcji sta³y siê: Barbados, Jamajka i Kuba, pó¼niej tak¿e Brazylia. Wszêdzie tam wykorzystywano do pracy na plantacjach niewolników pochodz±cych z Afryki i czê¶ciowo pracowników najemnych. W roku 1800 ca³kowita produkcja cukru na ¶wiecie wynosi³a 250 000 ton.Pod koniec XIX w. cukier trzcinowy zacz±³ traciæ sw± pozycjê na rzecz cukru buraczanego, aby w roku 1880 zaj±æ drugie miejsce – wówczas produkcja cukru buraczanego przekroczy³a po raz pierwszy ¶wiatow± produkcjê cukru trzcinowego. W 1900r. produkcja roczna cukru osi±gnê³a 11 milionów ton, z czego cukier buraczany stanowi³ 50%. |
|
Produkcja W chwili obecnej najwiêkszymi producentami cukru trzcinowego s± Brazylia, Indie, Chiny, Tajlandia i Australia. Trzcina cukrowa zbierana jest podczas suchych pór, gdy osi±ga 2-4 metry wysoko¶ci. Z trzciny cukrowej usuwa siê najpierw li¶ciaste z górnej czê¶ci ³odyg a trzcinê ¶cina siê tu¿ przy ziemi. Aby wydobyæ s³odki sok - ³odygi siê za pomoc± walców. Sok oczyszcza siê, a potem zagêszcza do syropu odparowuj±c czê¶æ wody, dziêki czemu powstaj± zarodki kryszta³ów cukru. Nastêpnie mieszanina jest wirowana, aby oddzieliæ kryszta³y od syropu. Kryszta³y suszy siê przy pomocy gor±cego, suchego powietrza. Pozosta³y syrop zawieraj±cy jeszcze cukier poddaje siê kolejnej krystalizacji a¿ do wysycenia jak najwiêkszej liczby kryszta³ów. Przy produkcji ciemnego cukru omija siê proces rafinacji. Cech± charakterystyczna cukru br±zowego jest zawarto¶æ melasy. Od jej zawarto¶ci w cukrze zale¿y kolor, aromat oraz smak cukru. Im wiêcej melasy pozostawionej w cukrze tym ciemniejszy kolor, intensywniejszy aromat i smak. Odmiany Cukier trzcinowy wystêpuje w wielu odmianach. Wszystkie parametry s± ¶ci¶le sklasyfikowane i zdefiniowane. Najbardziej popularn± odmian± jest cukier trzcinowy typu Demerara o jasnobr±zowych, du¿ych, lekko wilgotnych kryszta³ach z subteln± nut± karmelowej melasy. Oryginalny cukier trzcinowy typu Demerara pochodzi z rejonów Gujany w Afryce Po³udniowej. W chwili obecnej najwiêkszym dostawc± tego typu cukru jest Mauritius i Brazylia. Kolejnym popularnym cukrem jest Cukier Muscovado o bardzo ciemnych i lepkich kryszta³kach. Nazwa Muscavado pochodzi z jêzyka staro-hiszpañskiego i znaczy po prostu ... " produkt nierafinowany ". Cukier ten charakteryzuje siê szczególnie silnym aromatem melasy. Mniej znanym w Polsce cukrem trzcinowym jest czê¶ciowo rafinowany Cukier Turbinado o jasnym kolorze i ³agodnym smaku. Zastosowanie cukru trzcinowego Cukier trzcinowy to produkt o wszechstronnych zastosowaniach. Przede wszystkim stosuje siê go do s³odzenia wysokiej jako¶ci kawy i herbaty, co podkre¶la ich smak i aromat. Jest niezbêdny do przygotowywania ró¿nych ciast, ciastek i ciasteczek. Aromat cukru trzcinowego ¶wietnie wspó³gra z zapachem czekolady, wanilii i cynamonu. Nadaje wyrobom ciastkarskim charakterystyczny karmelowy smak i br±zowy kolor. Cukier trzcinowy jest ¶wietnym dodatkiem do lodów. Poprawa ich konsystencjê: lody staj± siê delikatne i lepkie. Dodatek cukru trzcinowego do skondensowanego mleka podkre¶la jego karmelowy smak i kolor. Cukier trzcinowy stosowany jest równie¿ jako przyprawa. Wzmacnia smak ich zapach takich potraw jak: peklowane miêso, dresingi do sa³atek, ciemne sosy do miês i drobiu oraz pikantnych zup. Cukier trzcinowy doskonale podkre¶la smak domowych d¿emów i likierów. Czêsto jest stosowany do dekoracji wykwintnych deserów. Co ciekawe zastosowanie cukru trzcinowego wykracza daleko poza kulinarne smako³yki. Stosowany jest w przemy¶le farmaceutycznym jako ¶rodek maskuj±cy goryczkê leków oraz w kosmetologii jako ¶rodek do pielêgnacji cia³a. |
Wyszukaj »
