Cukier buraczany jest obok cukru trzcinowego jedną z dwu najpopularniejszych odmian cukrów jadalnych spożywanych na świecie. Cukier buraczany, jako gotowy produkt, jest nazywany cukrem spożywczym. Pierwotnie cukier nie był, jak dziś, dodatkiem do napojów czy potraw dostępnym dla każdego, ale – jako wyjątkowy przysmak trafiał na stół bogaczy w postaci tzw. głów cukrowych. Głowy cukrowe wnoszono na stół jako osobne, wykwintne danie o charakterze egzotycznym. Nie posypywano nim niczego, nie miał on bowiem znanej nam postaci sypkiej. Był przysmakiem do ... polizania – i nie każdy z domowników mógł dostąpić tego zaszczytu !

Pierwsze dane dotyczące obecności cukru w burakach pochodzą z 1575 roku, kiedy to Francuz Olivier de Serres odkrył i podał w swojej pracy ” Théâtre d'Agriculture, informację, że buraki posiadają pewna ilość cukru. Niestety jego praca nie wzbudziła szerszego zainteresowania. Kolejnym, który próbował się zmierzyć z tematem był pruski chemik Andreas Marggraf z Akademii Berlińskiej, któremu w 1747 roku udało się wyodrębnić cukier znajdujący się w korzeniach wybranych roślin okopowych. Według jego badań burak okazał się najbogatszy w ten składnik. Po raz kolejny jednak badania Marggrafa nie wzbudziły niczyjego zainteresowania.